İçimizdeki Sevgiyi Hatırlama Günü...

Bugün ‘Sevgililer Günü’. Benim için içimizdeki sevgiyi hatırlama günü daha çok.

Çeşit çeşit sevgi var hayatımızda.. Her birinin ayrı bir yeri, ayrı bir anlamı, ayrı bir değeri var. Bir çiçeği sevmek, bir çocuğu sevmek, bir eşyayı sevmek, bir şarkıyı sevmek, bir yazıyı sevmek, denizi sevmek, güneşi sevmek, kediyi sevmek… Peki ya insanı sevmek? “insan”ı sadece var olduğu için, insan olduğu için, nefes aldığı, duyguları, aklı olduğu için, yapabilecekleri ve belki de yapmakta zorlanacakları için, iyi ve kötü bulduğumuz her yanıyla sevebiliyor muyuz?

Çocukları hatta bebekleri düşünsenize. Nasıl da sevgi dolu geliyorlar hayata. Ne olursa olsun. Nasıl sevgiyle tutunuyorlar, sevgiyle besleniyorlar. Ufacık bir kağıt parçasıyla, eskimiş bir bebekle nasıl da sevgi dolu oynuyorlar. 

İşte o bebek, o çocuk büyüyor ve sen oluyor, ben oluyor. Peki soruyoum o zaman sana en son ne zaman “seni seviyorum” dedin? Ve kime? 

Bir düşünsene.. Hayatın koşturması bahanesi ile, bir an sonra hala var olacaklarını bilemeyeceğimiz “sevdiğimiz” dediğimiz kişilere, canlılara, kedimize, köpeğimize, balko

ndaki çiçeğimize, karşı komşumuza belki ne zaman “seviyorum” dedik? Demeyi bırak sevdiğini hissettin ve sevgiyle baktın?

Ya sabah uyandığında yüzünü yıkadıktan hemen sonra aynadaki o kadına, o adama, kendine en son ne zaman “seni seviyorum” dedin? Hem de içten, olduğu gibi, yargısızca, her şeyiyle? 

Bugün bunun için harika bir gün değil mi?

O zaman başlayalım..

Seni seviyorum…